| Integratie SEH en Huisartsenpost |
|
Integratie SEH en Huisartsenpost: betere en toegankelijkere zorg…. of juist niet? Door de grote toestroom van zelfverwijzende patiënten richting de SEH komt de kwaliteit en bereikbaarheid van de zorg in het geding. Overvolle wachtkamers op de SEH zijn het gevolg, waardoor patiënten die daadwerkelijk specialistische spoedeisende zorg nodig hebben, langer moeten wachten. Kortom de zelfverwijzers op de SEH zorgen voor problemen. Wat moet de SEH met deze mensen doen? Naar huis sturen is geen optie: buiten de agressie waar je mee te maken krijgt, heeft het ziekenhuis ook nog een zorgplicht. Wegsturen gaat tegen de wet én de normen en waarden van zorgprofessionals in. Hoe dan om te gaan met deze patiënten die onterecht naar de SEH komen en daar voor logistieke problemen zorgen? Als het aan het kabinet ligt, worden deze patiënten opgevangen door de huisartsenpost. Een interessant alternatief: alleen door tussenkomst van de Huisartsenpost (HAP) naar de SEH. Ook in financieel opzicht aantrekkelijk, aangezien het ziekenhuis een hoger tarief hanteert dan de HAP. Naast drukte en financiën speelt ook de aard van de verleende zorg een grote rol. Door de tweedelijns manier van werken worden eenvoudige, laagcomplexe, klachten op een specialistische manier behandeld. Met andere woorden de patiënt krijgt teveel zorg. Er zal dus een efficiëntieslag gemaakt moeten worden, waarbij het acute zorgmodel meer gericht wordt op de echte behoefte van de patiënt. Om deze efficiëntieslag lijkt het ons kabinet te doen. In principe is de redenering vrij simpel: zelfverwijzers via het loket van de HAP naar de SEH = minder behandelde patiënten tegen SEH-tarief = minder hoge zorgkosten. Echter, om dit te realiseren is een goede samenwerking tussen SEH en HAP cruciaal. Daarin lijken nog de nodige obstakels te overwinnen. Zo bestaat er een logistieke issue wanneer de HAP niet op hetzelfde terrein als de SEH is gevestigd. De huisartsen/huisartsenposten worden op dit moment te weinig gecompenseerd voor de toename in werkdruk als gevolg van verlegging van patiëntenstromen en bij ziekenhuizen/medisch specialisten is sprake van inkomstenderving. Daarnaast moet voor échte samenwerking ook in cultuur een slag worden gemaakt. Het vergt dus nogal wat van beide partijen om tot goede samenwerking, co-locatie of zelfs integratie te komen. De huidige experimenten zijn evenwel hoopgevend. Het biedt duidelijkheid voor de patiënt, doordat hij te maken heeft met één locatie, waar hij verzekerd is van zorg op maat. Wat betekent: niet de hoogst mogelijke zorg, maar de hoogst nodige zorg. Resultaat: minder patiënten op de SEH en doelmatige, efficiënte en financieel gunstige zorg, waarbij de HAP kwalitatieve goede zorg biedt. Kortom: een ideaalplaatje. Maar een plaatje dat alleen tot stand kan komen wanneer het kabinet deze samenwerking ook financieel stimuleert. Want hoe kun je van een ziekenhuis verwachten dat vrijwillig afzien van zelfverwijzende patiënten als deze hen nu royale inkomsten opleveren en van huisartsen/huisartsenposten als de toename in werkdruk en verantwoordelijkheid voor die patiënten niet worden gecompenseerd.? Hoe hard het ook klinkt, ook in de zorg ‘stuurt’ geld. Money makes the world go round. |